Z dniem 1 marca br. zaczęła obowiązywać nowa Ustawa o publicznym transporcie zbiorowym uchwalona 16 grudnia 2010 roku. Do tej pory transport publiczny funkcjonował w oparciu o szereg różnych przepisów transportowych. Czy była potrzebna nowa ustawa? W tak zwanym środowisku transportowym mówiło się o niej i czekało na nią już dłuższy czas. Wielu wiąże z tym aktem prawnym ogromne nadzieje. Ustawa przede wszystkim porządkuje prawa i obowiązki przewoźników oraz reguluje ich współpracę z samorządami. Kto na tym skorzysta?

Ustawa jest pierwszym aktem prawnym, który w sposób całościowy definiuje kwestie organizacji przewozów publicznych, określa zasady współpracy samorządów z firmami transportowymi oraz reguluje zasady finansowania przewozów. W myśl nowych przepisów to organizator transportu zbiorowego, czyli jednostka samorządowa lub minister infrastruktury, odpowiada za funkcjonowanie przewozów. Natomiast usługi transportowe będzie wykonywał – zgodnie z ustawą – organizator, czyli samorządowy zakład budżetowy lub przedsiębiorcy uprawnieni do wykonywania usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na podstawie zawartej z nim umowy. Co ważne, przepisy różnicują świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego od przewozów komercyjnych, które nie mają dofinansowania publicznego. Co więc będzie podstawą organizowania przewozów według nowej ustawy? Ma być to tak zwany plan transportowy, czyli plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego. Przepisy określają, jakie podmioty będą musiały go przygotować. Na pewno gminy liczące co najmniej 50 tysięcy mieszkańców, powiaty liczące co najmniej 80 tysięcy mieszkańców, związki międzygminne zrzeszające 80 tysięcy mieszkańców oraz związki i porozumienia powiatów obejmujące 120 tysięcy mieszkańców. W związku z tym rozpoczęły się prace nad rozporządzeniami, które mają ustalić, co potrzebne jest, aby taki plan transportowy opracować.